Het is een turbulent jaar geweest, vol tegenstrijdigheden, dubbele gevoelens, wijze lessen en domme fouten. Vooralsnog zag ik alleen maar de dieptepunten van 2012, namelijk mijn werkloosheid, een aflopende baan, afwijzingen voor huisjes, talloze onbeantwoorde sollicitaties, nog meer afwijzingen, de zware bevalling van een masterthesis, verwatering van vriendschappen en ga zo maar door… Totdat ik dit artikel tegenkwam. Het komt niet vaak voor, maar zo nu en dan lees ik blogs waar ik bij elke alinea wel kan roepen: dat heb ik nou ook! En dat was bij dit artikel ook het geval. De schrijfster heeft het afgelopen jaar een soort gedwongen tussenjaar gehad omdat zij na haar studie ook geen werk kon vinden, met als gevolg dat ze bij haar ouders moest intrekken, weinig geld had, zonder werk zat en dus eigenlijk in een zeer onfortuinlijke situatie terechtkwam. Zo kijkt zij daar echter niet tegenaan. Een aantal dingen stipt zij aan die niet mogelijk waren geweest als zij niet een dergelijk tussenjaar had en ik herken mij in veel van deze dingen die ik voor het gemak even op een rijtje heb gezet:

However, as the weeks and months moved along, I came to realize that maybe I needed to have this time off. For the first time in 20 years I had no school work to do, no studying to get done, no looming deadlines above my head. It was weird, unsettling and freeing. I had time to actually explore my interests, to read books that have been sitting untouched on my bookshelf gathering dust, to see friends without worrying that I should be doing something else.

In fact, I got rid of the phrase ‘should be’ from my vocabulary. I didn’t need it. There wasn’t anything else I ‘should be’ doing. This was my time.

Looking back on the year that was, though, I am incredibly grateful that I had those hurdles and troubles and spills. Each one made me a stronger person in the end. Each one taught me something about myself. Each one made me sit back and think about the woman I want to become and how I can make her a reality.

This year also taught me to be humble. To sit back and enjoy all the good things that were happening for my loved ones, without envy or jealousy. [...] It meant opening my eyes and my heart and letting my pride for everyone around me glow. It was nice to experience these good things with my loved ones, who have always been by me for my good things.

Without this gap year, life would have been so much easier for me. Only, I wouldn’t have been happy… I would have been on the wrong path. I wouldn’t have sorted this out if I didn’t have this long, long, year to do so. This year was filled with stress and misery, anxiety attacks and worry. Depression, rejection and heartbreak. Sometimes all rolled into one.

And for that, I look at my crappy, awful, no good, very bad 2012 as a blessing in disguise. I truly believe that we all experience things in life as they come, that nothing can happen before its time and, yes, that everything happens for a reason. This past year just solidified that even more.

We are all going to have times like this. Maybe shorter, maybe longer, but we’re all going to have times when nothing may be going right for us. The real challenge is not only making it through these times, but learning the lessons that are presented before us. It’s also making it through with a warm heart and open eyes, so we can actively participate in the lives of our loved ones, sharing in the joy and laughter they may bring. It’s not always easy, and there are definitely days that are worse than others. But perspective is important. I have my health, I have my family, I have my friends, I have air in my lungs. And, I can’t wait to see what this New Year brings.

Dit artikel heeft 2012 voor mij in een heel ander perspectief gezet. Ik kijk nu terug op een jaar waarin ik voor de tweede maal afgestudeerd ben van de universiteit waar ik gegroeid ben tot de ‘volwassene’ die ik nu ben, waarin ik een hele mooie baan heb afgerond en aan een hele andere baan ben begonnen, waarin ik oude vrienden opnieuw heb mogen leren kennen en waarin ik nieuwe vrienden heb mogen toevoegen aan mijn leven. Het was een jaar waarin ik geleerd heb te leunen op je familie en je beste vrienden, dat het oké is om je trots af en toe opzij te zetten, dat niet alles rooskleurig hoeft te zijn en dat het een onwijs goed gevoel geeft wanneer anderen zich herkennen in je situatie als je dan eindelijk je gevoelens op tafel gooit (thanks lieve lezers voor de toffe likes en comments!). Het was een jaar dat mijn hele toekomst in één klap open gooide en daarmee een flinke dosis onzekerheid op mijn leven losliet. Maar dat mag, want zoals mijn moeder al aangaf: je bent nog jong en je wilt wat (en wat dat dan precies is, daar komen we hopelijk nog achter).

Dus ook ik sluit af met de volgende (gestolen) zin: Hey, 2013, I’m ready for you. Let’s dance!

Het bericht 2012 versus 2013 verscheen eerst op Marielle Aarts.

Sommigen weten al vanaf hun 4e levensjaar wat hun droomberoep is, maar velen passen hun droomberoep een aantal keer aan. Ergens was ik altijd een beetje jaloers op diegenen die helder wisten wat ze worden wilden en daar niet van afweken. Ze gingen in één rechte lijn op hun doel af, samen met een meerjarenplan om dit doel te verwezenlijken. Ikzelf wisselde nogal. Tot ongeveer einde basisschool wilde ik danseres/zangeres worden. Op de middelbare school veranderde dit naar psycholoog, maar omdat ik mijzelf niet zag slagen in het beroepsgeheim en ik al te snel andermans problemen persoonlijk aantrok, besloot ik, na het zien van Hannibal, SPH’er te worden om zo ex-gedetineerden te helpen hun bestaan weer op te bouwen. Toen ik na het bezoeken van de studiebeurs en een aantal voorlichtingen te horen kreeg dat doorgroeimogelijkheden uitgesloten waren, dat het salaris niks voorstelde en dat het gewoonweg zwaar was zonder veel genoegdoening, was dat idee ook de deur uitgevlogen. Daar sta je dan, in je examenjaar, met alleen maar vraagtekens en toen moest ik mijn eigen monoloog gaan schrijven voor het eindexamen Drama. hele theorieën over waarom iets ergens stond, hoe bepaalde woorden gezegd moesten worden, het ontwerp van het decor, ik vond het allemaal reuze interessant! Na een gesprek met mijn dramadocent besloot ik niet een acteerbaan te ambiëren maar een beroep voor achter de schermen en zo kwam ik terecht bij Theater-, Film- en Televisiewetenschappen aan de Universiteit van Utrecht.

Vol goede moed ben ik naar de voorlichting gegaan, maar helaas werd die gegeven door een student die wel een acteerbaan ambieerde en dus de compleet verkeerde studie had gekozen. Zijn enthousiasme spatte er dus niet bepaald van af en gedesillusioneerd ging ik naar huis. Paar maanden later was er nog een voorlichting en ik had nog geen studie gevonden die mijn interesse had getrokken en dus kreeg TFT een tweede kans. Daar stond ze dan: de studiecoördinator, vol met passie over het vak, relevante informatie, beroepsperspectieven en het generieke studieprogramma. Ik vloog via de 7e hemel naar mijn mentrix toe om te vertellen wat nu dan eindelijk mijn studiekeuze geworden was. Een wenkbrauw werd opgetrokken, een verbaasde toon kwam uit haar mond en mijn keuze werd duidelijk niet begrepen. Zelfs in het praatje dat ze hield bij mijn diploma-uitreiking liet ze doorschemeren nog maar af te moeten wachten of deze studie een succes een zou worden omdat ik kennelijk omsloeg als een blad aan een boom…

In de veronderstelling dramaturg te willen worden, startte ik de opleiding maar theater vond ik uiteindelijk maar weinig uitdagend. Mijn ouders gingen eens peilen bij kennissen die toevallig een filmproductiemaatschappij hadden (zij produceerden o.a. de film ‘Simon’) en zij boden mij de mogelijkheid om, wanneer daar ruimte voor was in de studie, bij hun stage te komen lopen. Met filmproducente als droombaan in mijn achterhoofd stapte ik de cursus Geschiedenis en Theorie van Nieuwe Media binnen en in anderhalf uur veranderde mijn wereld… Ik had mijn passie gevonden, namelijk datgene onderzoeken waar wij, de digitale generatie, mee opgroeien en ons mee ontwikkelen met de culturele implicaties van dien. Film, televisie en theater waren allemaal geschiedenis voor mij. Nieuwe media is nog volop in ontwikkeling, nieuw gebied dat om onderzoek schreeuwt. Vanaf het eerste jaar is dat mijn richting geworden. Mijn profileringsruimte vulde ik op met de minor Cultuur, Media en Sociologie en nog wat vakken van Muziekwetenschappen. Hiermee ging ik meer de diepte in van culturele en sociologische ontwikkelingen, leerde ik omgaan met statistieken, deed ik empirische onderzoeken en nam ik een kijkje bij andere interessante en relevante vakgebieden. Had ik dan ook al een gedefinieerd beroep voor ogen? Nee.

Met nog een masteropleiding te gaan, had ik nog tijd zat om te kijken wat nu mijn droombaan was. Gedurende de cursussen van Nieuwe Media en Digitale Cultuur werd ik niet veel wijzer en ik kwam erachter dat mijn studies een uit de hand gelopen hobby zijn geworden. Mijn interesse woog altijd zwaarder mee dan een beroepsperspectief. Als ik zou gaan zoeken naar een stage, dan zou ik wel weten wat ik zou willen. Ook dat liep anders dan gedacht, ik kreeg namelijk voordat ik überhaupt begon met zoeken een stageplek aangeboden bij TheJaneway. Die kans was zo mooi dat ik ‘m uiteraard niet heb laten lopen, maar ik ben wel zo de stage ingerold zonder stil te staan bij wat ik nu later worden wil als ik groot (of liever gezegd afgestudeerd) ben. Ik heb daar vele rollen gehad: onderzoeker, trainer, consultant, en ik heb veel geleerd in die tijd. Zoveel dat ik wist dat ik na 10 weken nog niet klaar was om het af te ronden en dus bleef ik nog 10 weken langer. Uiteindelijk is de stage getransformeerd tot een parttime baan. Prachtige ontwikkeling, maar als je nog niet weet wat je later zou willen doen, dan zit er ook een gevaar aan. Je blijft namelijk sneller ergens ‘hangen’ omdat je niet beter weet, omdat het je wel bevalt, omdat je niet waar je het voor op zou moeten geven en dus ga je door. Zo vliegt de tijd voorbij, sta je nergens bij stil, totdat je als het ware gedwongen wordt verder te kijken en na te gaan denken over je loopbaancarrière.

Na mijn afstuderen hield mijn baan bij TheJaneway op en begon ik deze website en de banenjacht. Het moment van reflecteren was begonnen en verhip: een studie (of meerdere studies) biedt geen garantie op een baan! Je loopt braaf het traject af, je kiest een hoge opleiding, je doet je master en je kijkt terug om tot de conclusie te komen dat die papiertjes bijna niks voor je doen in de banenmarkt. Ze wijzen je niet de weg, ze zeggen niet tegen wat je moet gaan doen, ze bezorgen je geen gouden toekomst. Men zit niet op jou te wachten tot je afgestudeerd bent, de wereld draaide prima door zonder jouw expertise. En als je dan ook nog geen doel voor ogen hebt, tsja, dan is het even lastig om aan een weg te timmeren waarvan je geen idee hebt waar deze naartoe leidt.

En nu? Inmiddels heb ik al wat werkervaring opgebouwd en gebruik ik deze werkervaring om erachter te komen wat mij wel ligt en vooral ook wat ik echt niet zie zitten. Zoals 24/7 trainingen geven of alleen maar bezig zijn met statistieken en KPI’s halen, dat zijn werkzaamheden die voor mij niet moeten overheersen, maar  juist uitgebalanceerd moeten worden met elementen als creativiteit, conceptontwikkeling en consultancy/research.  Op die manier geef je toch een richting aan je voorkeuren en blijf je open staan voor kansen die je anders (met een rechtlijnig doel voor ogen) niet gezien zou hebben. Durf je comfort zone te verlaten en durf verder te kijken. Soms vraag ik me af: waar ben ik toch in vredesnaam mee bezig? Wat is mijn functietitel? Wat zoek ik in een baan? Wat moet het hoogtepunt zijn in mijn carrière? En dan hoef ik alleen maar even terug te kijken om te zien hoe ik van het ene punt naar het andere kom en dan besef ik mij dat rechtlijnig maar saai is (en soms wel net zo makkelijk).

En wat wil jij later worden als je groot bent?

Het bericht Later als ik groot ben… verscheen eerst op Marielle Aarts.

Deze blogpost is oorspronkelijk geschreven voor TheJaneway en wordt hier als crosspost gepubliceerd. Waarom nu? Momenteel ben ik bezig met het opzetten van een (social) media strategie voor Ezprezzo, BroodExpress, Pasta Prima en Ladage Events waar ik opnieuw de research induik omtrent community building/management, brand management, storytelling en contentstrategie. Hiervoor zoek ik zo nu en dan oude door mij geschreven blogposts op, reflecteer dan en kijk of ze nog bruikbaar zijn. Zie deze blogpost daarom als een zakelijke update (wat doet Marielle nu toch naast het zetten van kopjes koffie) en als kennisdeling. Want ook oude blogposts kunnen weer relevante nieuwe inzichten opleveren…

Geschreven op: 25 januari 2012

Bijgewerkt op: 27 november 2012

Na talloze trainingen te hebben gevolgd over nieuwe (sociale) media en na lange tijd geïnvesteerd te hebben in een vernieuwde mediaplanning is het tijd om deze media ten volle te benutten! Want met alleen de kennis over media en het inzetten van media ben je er nog niet. De samenwerking tussen content- en mediastrategie vormt het middel om een doel te bereiken, want media zonder relevante  content en content zonder relevante media fungeren als een bioscoopzaal zonder film en als een voetbalwedstrijd zonder supporters.

Contentstrategie is een strategie voor de inhoud van jouw media(strategie) waarmee jouw doel en  het doel van je doelgroep wordt bereikt, zoals het correct informeren van klanten of het vinden van de juiste informatie. De wijze waarop deze content wordt gecommuniceerd maakt onderdeel uit van je mediastrategie. Contentstrategie kan helpen bij het bepalen van richtlijnen voor het publiceren van content zoals de frequentie van de publicaties en de inhoud van de publicaties wat als nuttig en relevant wordt beschouwd voor je doelgroep.

Wat misschien nog wel het belangrijkste aan contentstrategie is, is dat je bewust bezig bent met de reden waarom je iets plaats op een website. Daarnaast is het van belang om niet alleen stil te staan bij de reden van bepaalde contentplaatsing op een website maar ook de combinatie van content verdeeld over verschillende media. Wat je wilt plaatsen is namelijk afhankelijk van de mogelijkheden van het medium waarin je het plaatst, zoals interactiemogelijkheden. Denk bijvoorbeeld aan content via Twitter: de mogelijkheid om je doelgroep te bereiken en te laten reageren, de ruimte van 140 tekens, et cetera. De content daarvan zal sterk verschillen van de content die je op een website plaatst en waar de doelgroep ook andere content van je verlangt, zoals uitgebreide productinformatie.

Een ander belangrijk element van contentstrategie is het verbeteren van de vindbaarheid van jouw dienst/product op het internet door bewust bezig te zijn met metadata, zoals titels en sleutelwoorden, tags waarmee je in de HTML code aangeeft welke positie/paragraaf de content zich bevindt, en ook met de koppeling met andere websites en dergelijke. Op deze manier verbeter je ook de meetbaarheid van je media voor analysetools.

Wanneer je allerlei media moet vullen met content en er van je verlangd wordt dat je jouw content up to date houdt, is het lastig om dit allemaal bij te benen. Aan de andere kant zijn er bedrijven die totaal geen moeite hebben met het vullen van een website, tot het extreme toe. Een overmaat aan content werkt net zo averechts als een tekort aan relevante content: de doelgroep raakt of de weg kwijt of lijkt niet genoeg informatie in te kunnen winnen. Een paar praktische (geautomatiseerde) maatregelen kunnen hierbij uitkomst bieden, zoals een (web) content management systeem (CMS). Manuele maatregelen worden vaak gebaseerd op meetresultaten, bijvoorbeeld wanneer een blogpost niet genoeg kliks krijgt, gaat deze van het web totdat het herschreven is. Tips als het her publiceren van minimaal 6 maanden oude content maakt je contentstrategie ineens een stuk handzamer. Of deze systemen en tips nu echter wat goeds doen voor de relevantie van content en de samenwerking tussen contentstrategie en mediastrategie, dat valt nog te bediscussiëren.

Wanneer er een contentstrategie wordt opgesteld, en er als het ware een beleid tot stand komt waarin richtlijnen staan, kom je al een heel eind en om je nog wat verder op weg te helpen, is er in onderstaande PDF document een checklist ontwikkeld omtrent de volgende speerpunten van contentstrategie:

• Findable
• Readable
• Understandable
• Actionable
• Shareable

Deze checklist legt de focus voornamelijk op tekstuele inhoud van websites, maar denk ook aan visuele content of de vorm waarin content aangeboden kan worden.

Naar aanleiding van een comment van Frank Meeuwsen wil ik ook graag een speerpunt toevoegen dat eigenlijk mijn inziens het fundament legt voor je contentstrategie, te noemen: storytelling. Wat wil je vertellen? En is het verhaal relevant voor je lezer? Dit ligt ook meer in lijn met mijn eerdere onderzoeken en diepgaande interesse voor storytelling. Verhalen nemen de lezer mee, overtuigen de lezer, spreken de lezer aan, tonen een andere wereld, et cetera. Denk aan de enge kampvuurverhalen waar iedereen zich laat meeslepen in de setting, in de inhoud (hoe onwaarschijnlijk deze ook mag zijn) en hoe ze aan de lippen hangen van de verteller.

Uiteindelijk denk ik, en zo luidt mijn conclusie ook in mijn masterthesis, dat het verhaal een basis vormt waarbij je de andere speerpunten op toe kunt passen. Stel je wilt vertellen dat jouw appels de lekkerste appels zijn van de hele groente- en fruitafdeling. Dit kan je simpelweg vertellen, maar ten eerste moet je verhaal vindbaar zijn. Ten tweede moet het leesbaar zijn, vervolgens moet de lezer het begrijpen. Dan denk je nu: oh dan voldoet ‘mijn appels zijn de lekkerste appels’ toch aan alle speerpunten? Nu kom je bij dat punt dat het de lezer moet aanzetten tot het kopen van appels. Alleen ‘mijn appels zijn de lekkerste appels’ op een website in een groot lettertype zal een lezer niet overtuigen. Dus zoek je naar elementen die je verhaal overtuigender maken en bovenal makkelijk te delen maakt.

Of je nu nog je media-uitingen moet kiezen of dat je deze moet onderhouden, een contentstrategie kan de basis vormen waarop je terugvalt voor inspiratie, voor richtlijnen, om datgene over te kunnen brengen wat je ook daadwerkelijk wilt overbrengen. Nu denk ik wel dat het samenspel van een goed doordacht verhaal (velen noemen het ‘de kracht van het verhaal’, maar ik vind dat een te hoog hallelujagehalte hebben) en de wat plattere ingrediënten als gebruiksvriendelijkheid, vindbaarheid, design, vorm, aansluiting bij gebruiksbehoefte en keywords elkaar maken of breken. Met alleen een goed verhaal of alleen een mooie website kom je er niet.

Onlangs ben ik precies andersom te werk gegaan: ik heb eerst alle accounts aangemaakt voor BroodExpress, Ezprezzo, Pasta Prima en Ladage Events en vervolgens ben ik na gaan denken over een contentstrategie. Waarom? Dit strookt toch niet met je wetenschappelijke achtergrond, je behoefte om eerst te analyseren, vervolgens te conceptualiseren om uiteindelijk te kunnen concretiseren? Nee dat klopt… Ik doe dit werk 1 keer in de week, als ik geluk heb 10 uur in de week, en dan blijft een zichtbaar resultaat lang uit. Het was van belang om een zekere aanwezigheid te veroveren en om een basis te leggen voor communitymogelijkheden. Nu staat alles visueel klaar, er kan ingecheckt worden, geliked worden, getweet worden, maar nu nog even uitvogelen wat de inhoud dan moet zijn. En dus ben ik druk bezig met, jawel, een contentstrategie!

Het bericht Contentstrategie (revisited) verscheen eerst op Marielle Aarts.

Wat als ik over een tijdje een baan krijg die met social te maken heeft? Kan ik dan een herintrede doen op Twitter, zonder dat iedereen vergeten is wie ik ben?

Dit zijn ook vragen die ik betrek op mijn zakelijke netwerk, mijn job hunt en dus op mijn carrière… Met deze vragen in het achterhoofd vond ik een mooie aanleiding voor een vervolgpost op die van Anke. Want geef toe, sinds ik bijna 40 uur in de week bij Ezprezzo/BroodExpress sta, heb ik weinig tijd meer en acht ik veel updates niet eens waardig voor een blogpost, met als gevolg een blogvakantie. Daar komt ook nog eens bij dat ik ook niet meer actief op zoek ben naar andere banen, natuurlijk blijf ik geïnteresseerd, maar de wekelijkse updates van Monsterboard, Jobbird en de Nationale Vacaturebank heb ik stopgezet. In zekere zin zit er ook een carrièrepauze in…

Ik heb voor een bepaalde tijd een contract ondertekend en in de tussentijd raakte ik gefrustreerd dat ik niet verder kwam, dat mijn omgeving nieuwe banen scoorde alsof het oogsttijd was en dat omstanders zich afvroegen: blijft ze dit nu al die tijd doen na bijna 6 jaar hard studeren? En met frustratie kom je niet ver… Na 6 jaar non-stop studeren, ben je ook moe. Na de prachtige kansen die ik heb gekregen bij mijn vorige baan, moet je ook even bijkomen. Je komt net kijken (ik ben altijd één van de jongste studenten geweest) en zoals het er nu naar uitziet, mag je A) doorwerken tot je erbij neervalt, en B) blij zijn dat je überhaupt een baan hebt waar je fulltime terechtkunt.

Dus leg ik mij neer bij de blogvakantie,  de twittervakantie (hoewel ik op sommige dagen een heuse comeback maak), de Songpoppauzes, de verstofte boeken, het verwaarloosde huishouden, mijn cavia die op een verwijtend toontje piept als ik hem een dag niet geknuffeld heb, maar ik leg mij niet neer bij een carrièrestop… Ondanks het feit dat ik veel uren op mijn benen sta, 40 liter melk schuim, 152  pogingen tot latte art doe, 6 zakken koffiebonen maal en de broodjes lekker dik beleg, doe ik nog steeds relevante werkzaamheden in de lijn van mijn afgeronde studie. Het vormt alleen niet meer een hoofdonderdeel van mijn werk. Voor mij is dat de mogelijkheid om pas de plaats te nemen, even tot rust te komen en uit te vogelen waar ik heen wil (en ja dat bedoel ik zowel letterlijk als figuurlijk) en toch relevante werkervaring opdoen maar in een ietwat andere hoeveelheid en tempo.

Jezelf blijven bezighouden met je vakgebied, jezelf dwingen elke vacature met interesse te bekijken, jezelf trakteren op drankjes met studiegenoten die je even een reality-check geven, jezelf je vrije uren niet gunnen door deze te besteden aan een te vette klus waar veel relevante ervaring uit te halen valt: op die manier hoop ik zowel een pauze te kunnen houden, zonder mijzelf meteen een ontwikkeling in de carrière te ontzeggen. Zo leg ik het nu ook uit aan belangstellenden, en bij deze nu aan jullie:

Ik heb een carrièrepauze zonder al te veel stil te zitten.

Het bericht Ik heb een baan en dus geen tijd voor een carrière verscheen eerst op Marielle Aarts.

Enfin, na een paar dagen werken kreeg ik de grote baas en tevens conceptbedenker te spreken. Wat blijkt? Ze zochten iemand om de social media te managen voor verschillende formules, waaronder de koffiebar. Na een fijn gesprek zijn we eruit gekomen: ik zou de sollicitatieprocedure afwachten en mocht ik toezeggen op de baan bij de koffiebar, dan zou ik het werk op de vloer afwisselen met de social media werkzaamheden. Zo kan ik doorgroeien en doe ik zeer relevante werkervaring op.

Klinkt goed toch? Maar de sollicitatieprocedure bij het andere bedrijf duurde langer dan verwacht en ik werd echt gek van de besluiteloosheid. Uiteindelijk kreeg ik een telefoontje met de mededeling dat zij besloten hebben iemand anders aan te nemen voor de functie. Dat is rot, maar ook begrijpelijk toen ik de onderbouwing van hun keuze gehoord had. Het voelde op dat moment erg dubbel. Enerzijds is een afwijzing nooit leuk, anderzijds was ik zo opgelucht dat ik de keuze niet heb hoeven maken. De collega’s bij de koffiebar zijn namelijk zo leuk (ja echt!) en ze willen mij erg graag hebben (true story) dus de waardering is volop aanwezig. Daarbij hebben ze hun best gedaan om mij een toekomstgerichte baan aan te bieden en dat maakt dat je met plezier naar je werk gaat! Iets met vele wegen en Rome, maar persoonlijk ben ik van mening dat je ook bereid moet zijn je route aan te passen en desnoods je eindbestemming te laten vallen. Wat begon als een ‘noodoplossing’ neemt nu zeer serieuze vormen aan, zonder dat ik hier gericht op ingezet had.

Gisteren kon ik dan het nieuws brengen aan de bedrijfsleider: ze zijn voorlopig nog niet van mij af en gelukkig viel dat nieuws in zeer goede aarde. Wat doe ik nu precies? Werken! Met iets meer details zou je kunnen zeggen dat ik barista (in training) ben bij Ezprezzo, dat ik je broodjes super lekker bereid bij de Brood Express en dat ik dit afwissel met het managen en onderhouden van de social media voor Ladage Events, Brood Express, Ezprezzo en een aankomende nieuwe formule (Bram Ladage hoort ook in het rijtje thuis, maar die hebben alles al dik voor elkaar). Het plan? Eerst al het werk op de vloer goed onder de knie krijgen en daarna aan de bak met het vormen en uitvoeren van een social media plan. Oh wacht, volgens mij moet ik eerst een proefperiode doorkomen…

Het bericht Go study they said, you will have a wonderful career they said verscheen eerst op Marielle Aarts.

Geduld… Dat is nu net datgene wat je als werkzoekende vaak niet hebt. Het kan niet snel genoeg gaan! Vanaf het moment dat je een sollicitatie verstuurd hebt, check je continue angstvallig je mail, zorg je ervoor dat je batterij van je telefoon altijd is opgeladen en dat je optimaal bereikbaar bent (overdrijven is ook vak, maar het illustreert de context zo mooi). De laatste maand zie ik duizelig van de vacatures, zijn mijn knokkels wit van de frustratie en ja, bij elk biepje van mijn telefoon slaat mijn hart eventjes over. Eerst wilde ik een blogpost schrijven over de mogelijke manieren om te zoeken naar een baan. Zo wilde ik een beetje de pro’s en cons tegenover elkaar zetten en er samen met jullie uitkomen welke manier in combinatie met andere middelen nu het ‘beste’ is. Vorige week dwaalden mijn vingers af naar het toetsenbord en ze bleven stilliggen… Ik kon er niets over zeggen, ik zat nog veel te diep in de materie voor mijn gevoel en nog niks had zijn vruchten afgeworpen. Onder het mom van “als je niks weet te zeggen, houd dan je mond” besloot ik mijn blogpost nogmaals uit te stellen, met nog meer schuldgevoel als gevolg.

Wat heeft deze blogpost dan wel wat het vorige week niet heeft gehad waardoor ik dit nu wel besluit te publiceren? Ik ben ervan overtuigd dat dit gevoel van spanning niet onbekend is voor velen. Ik verbaas mij er zelfs over dat niemand tegen mij gezegd heeft dat je geduld zo wordt getest. Over volhouden wordt er gesproken, over niet opgeven maar over het ellenlange wachten in onzekerheid dat was waarschijnlijk te zwartgallig gedacht. Dit is geen tirade over onze potentiële werkgevers, want in tijden als deze is het eigenlijk alleen maar begrijpelijk dat elke beslissing met financiële zwaarte de juiste weloverwogen beslissing behoeft, maar het is wel een soort reality check.

In het proces van uitzendbureaus bezoeken, vacaturesites uitpluizen en gesprekken voeren, liep ik een koffiebar binnen om een lekkere ijskoffie te bestellen. Ik was niet echt in mijn hum, maar een ijskoffie zou daar verandering in brengen. Opeens wordt ik door een vriendin gewezen op een poster dat aan de muur hing met de tekst “Kom jij ons team versterken?” en voor ik het wist had ik mijn gegevens achtergelaten voor een sollicitatiegesprek. Nee, dit is niet DE baan die ik voor ogen had en ja, daar ben ik mij van bewust. Het was een samenloop van omstandigheden waar ik nu nog steeds blij mee ben. Waarom? Zoals een vriendin van mij eens zei: “De schoorsteen moet blijven branden” zo praktisch kijk ik hier tegenaan. In de tijd dat ik zit te wachten op antwoord, houd ik mijzelf van de straat door iets nuttigs te doen wat mij echt leuk lijkt en ik genereer er inkomsten mee. Het is namelijk een functie voor 32 uur en ik heb gisteren mijn proefdag gehad. Dat was even wennen maar het voelde zo goed om werktijden te hebben en om na een dag werken voldaan op de bank te ploffen en te weten dat je de dag productief hebt doorgebracht.

Ik ben mij er terdege van bewust dat de meningen over mijn besluit verdeeld zijn, maar op dit moment ben ik vooral bezig met mijzelf. Ik ga nergens meer van uit, reken nergens meer op en trek mijn eigen plan. Ik blijf jagen op die ene baan, de vacaturesites worden regelmatig bezocht en ik heb nog steeds de ambitie die door mijn aderen stroomt. Helaas moet ik ook na deze proefdag wachten tot na het weekend om te horen of ik aangenomen ben. Geduld is een schone zaak, maar je moet er wel de tijd voor hebben…

Het bericht Geduld is een schone zaak, maar je moet er wel de tijd voor hebben verscheen eerst op Marielle Aarts.

Ik kwam ook als herboren terug, maar eerder herboren in een lui wezen met een chronische aandoening van uitstelgedrag… Toen bleek dat Nederland het weekend na mijn thuiskomst een tropisch weekend tegemoet ging, was de verleiding dan ook zeer groot om dat weekend ook bij mijn vakantie te plakken. Vervolgens was de maandag ook niet erg koel en één dagje extra kan geen kwaad toch? Omdat je ‘in between jobs’ vaak regelmaat mist en je geen verantwoording hoeft af te leggen aan opdrachtgevers en werkgevers, loop je het risico iets te flexibel te worden met je ‘werkrooster’. Dinsdag heb ik mijzelf dan ook even op de vingers getikt! Vervolgens dacht ik: ik kan toch zeker niet de enige zijn die opziet tegen de verplichtingen? Hoe enthousiast iedereen kan tweeten dat de werkweek weer is begonnen, dat ze staan te popelen om te beginnen, je kunt mij niet wijs maken dat jij op maandagochtend in de spits niet met weemoed terugdenkt aan die dagen waarop je even helemaal niets hoeft te doen.

Om in de juiste productieve stemming te komen, heb ik de loungebank in de tuin onder de parasol gecombineerd met de juiste boeken en een lekker kopje koffie van Het Koffielab. Met de juiste boeken bedoel ik zelfhulpboeken. Er wordt van alles gezegd over dit soort boeken en ergens weten we het allemaal wel, maar soms is het fijn om zwart op wit een paar powertips te lezen (met de nodige korrels zout) zodat jij in de juiste stemming komt om daadwerkelijk iets nuttigs te doen met je tijd. Speciaal voor diegenen die zich herkennen in deze post-vakantieperiode heb ik een aantal powertips op een rijtje gezet, geciteerd uit de volgende boeken: De kleine Timemanagement voor Dummies, Dromen Durven Doen en Welke kleur heeft jouw parachute? Laatstgenoemde is overigens een praktisch handboek voor werkzoekers en carrièreplanners.

Uitstelgedrag

Een eerdere blogpost ging al over uitstelgedrag, namelijk ‘Effectieve Procrastinatie’, waarin tips werden gegeven om de periode van werk zoeken zo effectief mogelijk in te zetten. In dit geval stel je die baan dan nog even uit, maar zet je je tijd wel op een nuttige manier in om jezelf te blijven profileren. In deze blogpost draait het om het uitstelgedrag waarin je de puf niet hebt om het gedrag om te zetten naar effectieve procrastinatie.

Uitstelgedrag kan voortkomen uit vele factoren, waaronder angst, stress, het gebrek aan mentale en fysieke energie en ga zo maar door. Een aantal welbekende frases op een rijtje:

‘Ik heb meer dan genoeg tijd.’ ‘Ik wil er nu niet over nadenken.’ ‘Wat als ik het verpest? En wat als ik dat niet doe?’ ‘Ik wacht wel tot het juiste moment.’ ‘Ik heb pauze verdiend.’ ‘Ik werk het best onder druk.’

Klinkt het bekend in de oren? Mij in ieder geval maar al te goed. Sommige uitspraken kunnen compleet gerechtvaardigd worden, maar in alle uitspraken zit een vorm van sabotage in: hoe langer je iets uitstelt, hoe minder je geneigd bent de kop eraf te trappen. Nu ben ik geen Ratelband, maar we kunnen het ook andersom benaderen. In plaats van te stellen dat uitstellen per definitie slecht is en jezelf daarom teleur te stellen, kunnen we beter bepalen wanneer je juist wel kan uitstellen. Dit kan je doen door de gevolgen van uitstellen op een rijtje te zetten, door de tijdgevoeligheid van een taak te bepalen en door prioriteiten te stellen. Zo heb je voor jezelf al een overzicht dat meer rust kan geven en de kop er al bijna af is.

Wortelen, stokken en sandwiches

Om dingen echt gedaan te krijgen, reageren sommigen het beste op het voorhouden van een wortel: een beloningssysteem voor wanneer er iets voltooid is. Anderen reageren daarentegen beter op de dreiging van een stok: het stellen van strenge consequenties voor wanneer iets niet voltooid wordt. De leukste die ik tot nu toe ben tegengekomen, is de sandwichmethode (mede door de geniale benaming). Deze methode wordt onderverdeeld in 4 benaderingen:

‘De korst eerst’- benadering

De benadering draait om het aanpakken van de moeilijkste klus voor alle andere klussen. Dit geeft een soort overwinningsgevoel dat je door de rest van de klussen sleept,

De gatenkaasbenadering

De gatenkaasbenadering houdt in dat je gaten maakt in je taak. Je pakt steeds kleine stukjes van één taak die je snel en gemakkelijk kunt voltooien. Het overgebleven werk lijkt dan aanzienlijk eenvoudiger.

De salamibenadering

Geschikt voor langetermijnprojecten waarvan de deadline mijlen ver weg lijkt te zijn. Je snijdt je project in hapklare plakjes, die per dag of per week in te plannen zijn. Uiteindelijk is je salami op en het project af!

De ‘haal de garnering weg’- benadering

Vaak heb je een paar verplichtingen op je bord liggen die er niet toe lijken te doen in vergelijking met de rest van je verplichtingen. Heb je een aantal van deze garneringstaken, haal ze dan van je bord af en geef ze aan een ander of bewaar ze tot je al het andere hebt voltooid.

Kom maar op!

Goed, je bent in de stemming, je hebt de smaak te pakken, hoe houden we dit nu vol? Het helpt al enorm als je je verwachtingen reëel houdt. Is de deadline belachelijk? Heb je de kwaliteiten om de klus te klaren? Dat zijn de vragen om niet voorbij je eigen kunnen te rennen. Een andere tip is om te delegeren. Als je taken kunt uitbesteden, doe dat vooral! Op deze manier houd jij je aan de prioriteiten, waarborg je jouw verantwoordelijkheid en wie weet houd je tijd over. Een fijne werkomgeving schijnt ook erg te stimuleren. Afleiding is een no go, zie de gastblog over de Business Bootcamp betreffende de focus.

Een andere waardevolle tip, of eerder een soort mindset die ik heb meegekregen, is dat je meer in je JA-zone moet zitten en wat minder in je NEE-zone. Meer terugdenken aan de momenten waarop je echt tevreden was, trots op jezelf, iets voor elkaar hebt gekregen waarvan je het niet van jezelf had verwacht. Terugdenken aan wat je allemaal bereikt heb kan een soort boost geven omdat je er positieve gevoelens van krijgt. Momenten waarop we ‘gefaald’ hebben blijven ons meer bij omdat het vaak een diepere indruk achterlaat, maar daarin blijven hangen is niet bevorderlijk voor onze productiviteit. Natuurlijk kan je leren van die momenten, maar zie het eerder als een leerproces dan een voorspelling van de toekomst. Overtuigingen hoeven namelijk niet de waarheid te zijn.

Time-out

Om uitstelgedrag niet volledig in een kwaad daglicht te zetten, kunnen we het ook benaderen als een time-out. Vooral als je werkloos bent, wordt deze periode vaak gebruikt om pas op de plaats te maken, op adem te komen en om opnieuw na te denken over wat je met de rest van het leven zou willen doen. Klinkt zweverig, maar zo gek is het nog niet hè?

Het bericht De draad weer oppakken… verscheen eerst op Marielle Aarts.

Even mijn batterij opladen, inspiratie opdoen voor @transmediaboek en maar bovenal complete ontspanning ervaren! Na die 15 dagen heb ik mij voorgenomen om te gaan knallen, dus deze website zal zeker niet lang onbenut blijven. Ik hoop met nieuwe inspirerende blogs te kunnen komen, maar voor nu bestaat mijn missie vooral uit mijn koffer inpakken en even helemaal niets moeten, heerlijk!

Ik heb overigens wel wifi in het appartement, maar het is niet mijn bedoeling om daar zakelijk gebruik van te maken voor het behoud van de oase. Berichten kunnen uiteraard via allerlei communicatiemogelijkheden gestuurd worden, via contactformulier heeft mijn voorkeur, maar het antwoord zal pas na 17 augustus geleverd worden (m.u.v. dringende zaken).

Tot over 2 weken!

Het bericht Be right back! verscheen eerst op Marielle Aarts.

Het invullen van de ‘in between’

Dat ‘in between’ is voor ieder weer een andere ervaring, maar uit eigen ervaring vind ik het maar een rusteloze periode. Momenteel heb ik voor mijzelf besloten om de maand voor mijn vakantie even de rust te pakken. Een paar factoren hebben geresulteerd in deze beslissing, namelijk dat het komkommertijd is: velen zitten met hun hoofd al bij de vakantiebestemming, diegenen die je wilt spreken zijn al op vakantie en alles loopt een beetje door elkaar heen. Er hangt een gedachte in de lucht dat dit de tijd is om even die batterij op te laden en dan zien we wel weer verder. Een andere factor is dat je soms ook de tijd moet nemen om stil te staan, zowel letterlijk als figuurlijk. Als ik terugkijk op de afgelopen jaren kan ik één ding concluderen: wat is er veel gebeurd in zo’n relatief korte periode… Geweldige ervaringen opgedaan, twee keer afgestudeerd, enorm gegroeid en ineens staat het dan soort van stil. Je toekomst ligt ineens in één vlaag helemaal open (een veel positievere benadering dan: je toekomst is in één klap onzeker geworden). Het moment om stil te staan bij wat je hebt bereikt, waar je nu bent, of dat je tevreden bent en waar je naartoe wilt, zonder als een hogesnelheidslijn door te blijven razen naar toekomstbeslissende momenten. Daarom dus mijn beslissing om het iets rustiger aan te doen en na mijn vakantie, wanneer die batterij is opgeladen, er vol tegenaan te gaan. In de tussentijd kan ik mooi acclimatiseren in het leven van de afgestudeerd en het werkveld.

En zo is er voor iedereen een andere manier om met dat ‘in between’ om te gaan. Soms heb je gewoon geen zin om maar door te blijven gaan. Zoals de befaamde manager zou zeggen: “NU even NIET!” Goed, mooie beslissing dacht ik zo, maar het is makkelijker gezegd dan gedaan. Volgens mij is dit herkenbaar voor velen: dan gun je jezelf de rust, blijft er alsnog wat knagen of fluisteren in je hoofd dat je misschien toch niet iets moet gaan doen want we hebben het hier over je toekomst. Je kunt niet stilzitten, je gaat stressen om de kleinste dingen (dit zou ook alleen een dingetje van mij kunnen zijn) en op een gegeven moment moet je die energie kwijt. Hoe dan? Je hoofd is nog niet bij die job aan de horizon, maar je wilt en moet iets doen! Om jezelf geen schuldgevoel aan te praten, heb ik daarom wat tips & tricks op een rijtje gezet (gebaseerd op eigen ervaring) om deze periode effectief te benutten en jezelf een voldaan gevoel te geven:

Oriënteer je op jouw carrièreplanning

Wel eens stilgestaan of datgene wat je nu doet of hebt gedaan wel iets is voor jou? Het klinkt cliché, maar ik ken maar weinig mensen die zichzelf die lastige vragen hebben gesteld. Het is eng om te beseffen dat je eigenlijk een andere kant op wilde gaan, maar jezelf die vragen stellen nu je de kans hebt om nog veranderingen toe te passen, raad ik zeker aan! Ikzelf heb boeken aangeschaft voor carrièreplanners en werkzoekers en de dingen die je over jezelf te weten kunt komen, zorgen ervoor dat je doelgerichter gaat zoeken. Je weet waar je sterke punten liggen, wat je doel is en dat kun je dan veel duidelijker communiceren naar je potentiële werkgevers.

Doe research naar zoekmethoden

Een inschrijving hier, een registratie daar, een gesprekje zus en een profieltje zo of juist alles op één methode inzetten, elke methode heeft zo z’n voor-en nadelen. Ik weet van gekkigheid niet waar ik moet beginnen met zoeken… Nu wil ik niet op één paard wedden, dus ondertussen heb ik al een hele inventarisatie van zoekmethoden opgebouwd: uitzendbureaus, recruiters, LinkedIn (e.a. sociale media), vacaturebanken, evenementen & workshops, open sollicitaties en ten slotte het opzetten van je eigen online profilering zoals in dit geval mijn website. Spreid je kansen! Door mijn achtergrond ben ik geneigd er dan een hele strategie achter te zetten: doelgericht bepaalde methoden in bepaalde momenten voor bepaalde doelen inzetten met de daarbij behorende content. Geen gemengde signalen, niet die tien pennen toegooien en hopen dat één of twee iets raken, maar gooi één pen zodat deze de kans krijgt gevangen te worden.

Kennisdeling

Deel je kennis, neem kennis tot je toe en wees hier heel open in. Mochten acties uitblijven dan hoeft dit niet te betekenen dat jouw kennis achter slot en grendel moet blijven. Het houdt jezelf bezig, geeft je een gevoel van nut en je leert er een hoop mee. Bijkomend effect is dat je een kennisnetwerk op kunt bouwen, een autoriteit kunt worden in jouw expertisegebied en dus de kans dat je opgemerkt wordt toeneemt.

Monitoring

Stel, je hebt je kansen gespreid, dan is dit niet het moment om het te verwaarlozen… Monitor de vacaturebanken, de uitzendbureaus en houdt contact met de recruiters. Voor mij persoonlijk is deze website een soort motivatie om bezig te blijven met kennis, met de job hunt en met de toekomst.

Wees transparant

Hoe vaak ik wel niet even heb moeten slikken wanneer er gevraagd werd: “Goh Marielle, heb je lekker vakantie?” Om vervolgens te antwoorden met: “Nee, ik heb momenteel geen baan.” Wat mij dan wel weer goed deed, was dat de ander zich vaak dan nog ongemakkelijker voelde en spijt kreeg van de gestelde vraag. Dat terzijde, het is van belang dat je helder communiceert naar familie, vrienden en kennissen dat je op zoek bent naar werk. Hoe meer mensen weten dat je op zoek bent, des te meer mensen hun oren en ogen openhouden en je eventueel kunnen tippen. Stel je open voor kansen, ook al zie je jezelf nog niet werken in korte tijd. Je weet nooit wat een ander voor jou kan doen. Een ander belangrijk transparant element is de informatie die jij over jezelf verschaft. Ik heb er bewust voor gekozen dat alles heel makkelijk te vinden is voor potentiële werkgevers. Wanneer ik op een gesprek mag komen, hoeft degene die mij zal interviewen niet ver te zoeken/Googlen om informatie te vinden. Geef ze de kans jou te leren kennen, des te eerder weet je of je past binnen de bedrijfscultuur en het verlaagt de drempel om te communiceren.

Dit zijn enkele tips & tricks, je bent nergens toe verplicht maar ik hoop hiermee diegenen wat handvatten aan te reiken die zichzelf herkennen in de situatie. Het is een kwestie van trial & error, niet alles hoeft in één keer te lukken en het laatste wat ik wil beweren is dat ik na de vakantie binnen mum van tijd aan een baan kom. Maar met deze handvatten weet ik dat ‘in between’ nuttig in te vullen. Mocht je zelf ook nog handige en leuke tips & tricks hebben die hier niet tussen staan, plaats ze vooral onderaan in een comment. Elke bijdrage wordt zeer gewaardeerd!

Last but not least: zet ‘m op!

Het bericht Effectieve procrastinatie verscheen eerst op Marielle Aarts.

Het is de droom van bijna iedere freelance vertaler om een stabiel en (boven) modaal inkomen te hebben en tijd voor jezelf over te houden. Om daar te komen moet je dol zijn op heel veel netwerken en een ‘business mind hebben’ en dat zijn nou net de dingen die ik mis.

Open Coffee

Dat werd maar al te duidelijk op de eerste Open Coffee in Utrecht die ik bezocht. Het was de tweede woensdag van april en om negen uur stond ik in Igluu met een kop koffie (er was geen thee!) in mijn handen om me heen te kijken. Ik doe dit werk omdat ik het vooral heel leuk vind, maar ook omdat ik me veel meer op mijn gemak voel achter mijn computer dan in een ruimte vol onbekende mensen. Ik ben wel eens op studiedagen geweest waar ook genetwerkt wordt, maar dan ben je samen met andere vertalers en ben je erg blij dat je eindelijk eens kunt sparren over dat vertaalprobleem waar je al dagen mee worstelt. Die ochtend was ik de enige vertaler  en ik voelde me een beetje verloren. Ik was dan ook opgelucht toen de pitch begon.

Een pitch is bij Open Coffee een soort presentatie van een andere ondernemer over hun product of over iets waar zij bij het ondernemen tegenaan gelopen zijn. Dit keer ging het over ‘The artist way’. Voor de mensen die hier meer over willen weten: google eens op ‘The artist way’ en je vindt een hoop informatie waar je weer even mee vooruit kunt.

Netwerkersboek

Na de pitch moest er weer genetwerkt worden. Om het praten met vreemde mensen nog even uit te stellen, besloot ik eerst het boek ‘Netwerkersboek.nl’ aan te schaffen, in de hoop dat dit boek mij zou voorbereiden op de volgende netwerkgelegenheid. [Helaas is dit boek niet zo goed geschreven en leiden alle foutjes en rare zinnen me steeds zo af, dat ik nog niet verder ben dan pagina 7. Maar dit is een verhaal voor een andere keer…] Uiteindelijk raakte ik aan de praat met iemand die mijn terughoudendheid op netwerkgebied en in het zakendoen volledig begreep. Zij raadde me aan om eens een Business Bootcamp te volgen. ‘Het kost je maar 50 euro en je hebt er zoveel aan!’ Deze tip heb ik ter harte genomen en diezelfde dag nog schreef ik me in voor het Business Bootcamp van 7 en 8 juli.

Business Bootcamp

Het Business Bootcamp wordt georganiseerd door Open Circles en dient in feite als kennismaking met deze onderneming en de trainingen die je daar kunt volgen. Ik ontdekte dat ik al eerder met Open Circles contact heb gehad. Dit was na aanleiding van een online-enquête waarna ik overspoeld werd met mails en niet wist hoe snel ik mij uit moest schrijven voor de nieuwsbrief. Dat was dus niet zo’n beste eerste indruk. Om die reden besloot ik om vooraf geen filmpjes van eerdere Bootcamps te bekijken, zodat ik zo blanco mogelijk aan dit nieuwe avontuur kon beginnen.

Netwerkspeeddaten

Gewapend met een flinke stapel visitekaartjes stapte ik zaterdagochtend om acht uur in de bus richting het NBC in Nieuwegein. Bij het verlaten van de bus bleek dat ik niet de enige was. Tijdens de wandeling naar het NBC kwam ik in gesprek met iemand die ook voor het eerst naar het Business Bootcamp ging en achter ons zette nog een aantal mensen de eerste voorzichtige stappen richting het onbekende.

Bij de entree werden we begroet door een groep zeer enthousiaste mensen die ons een naamkaartje en een werkboek in de handen drukten en ons naar de koffie- en lunchzaal dirigeerden. De grootte van de zaal maakte al duidelijk dat dit geen kleine bijeenkomst zou worden en hoewel (want we waren erg vroeg) de zaal eerst behoorlijk leeg was, was hij om tien uur goed vol. Tijdens het wachten op het startsein, was er genoeg kans om te netwerken en werden de eerste visitekaartjes al uitgewisseld. Ook werd het duidelijk dat sommige mensen puur gekomen waren om reclame voor zichzelf te maken. Ze deelden visitekaartjes uit, vertelden wat voor onderneming ze hadden, deden alsof ze luisterden naar wat jij deed en gingen toen verder naar de volgende tafel. Een van mijn tafelgenoten zei: ‘Het lijkt wel netwerkspeeddaten, dat is ook onpersoonlijk zeg.’ Dat was duidelijk niet de goede manier van netwerken. Het seminar was nog niet eens officieel begonnen en de eerste les was al geleerd! Eindelijk was het dan tien uur en onder begeleiding van zeer harde muziek liep ik, samen met mijn 850 mede-bootcampers, de zaal binnen waar we al snel kennismaakten met de manier waarop Open Circles trainingen geeft.

Amerikaanse toestanden

Nadat een korte introductie door een van de trainers van OC, kwam Nisandeh Neta het podium op, een Israëlische man gekleed in een zwarte broek en dito overhemd en met een lange vlecht. Hij legde uit wat we dit weekend zoal zouden doen en leren en hoe dit in zijn werk zou gaan. ‘To keep the energy high’ werd er van ons verwacht dat we ‘openminded’ zouden zijn en het liefst ook mee zouden doen. Dit kwam neer op het roepen van ‘Yes’ of ‘No’, je hand in de lucht steken, klappen, high fives geven, dansen op je stoel, vreemde mensen masseren en knuffelen. Dit zou allemaal bijdragen aan een betere ervaring en aan beter opnemen van de informatie. Ik heb overal aan meegedaan, het dansen op mijn stoel vond ik zelfs leuk, maar de massages en de knuffels hadden voor mij niet gehoeven. Echter, had ik dit van te voren geweten, was het geen dealbreaker geweest. Bij elkaar zijn het twintig minuten op twintig uur waarin ik erg veel geleerd heb, enthousiast ben geworden over ondernemen, interessante mensen heb leren kennen en veel inspiratie heb opgedaan.

Een paar eyeopeners voor mij waren…

Van hobby naar business

Het werd al snel duidelijk dat ik mijn mindset moest veranderen. Ik moet mezelf serieus nemen als vertaler en bovenal als ondernemer, voordat anderen mij serieus nemen. Doe ik dat niet, dan ben ik de rest van mijn leven aan het hobbyen en zal ik nooit echt geld verdienen. Daarna vroeg Nisandeh ‘Why did you start a business?’ Het antwoord moest dieper gaan dan ‘Freedom, independence, no boss who tells me what to do, I just love it’ et cetera. En dat is een lastige vraag, waar ik nog geen compleet antwoord op heb. De sleutelzin is hier: ‘Think big!’ Laat dit nou juist iets zijn waar de meeste Nederlanders niet zo goed in zijn. Dit is duidelijk iets waaraan ik moet werken. Het lijkt een open deur, maar het is toch fijn als iemand die eens in de zoveel tijd opentrapt.

Focus

Wist je dat je echt dommer wordt van onderbrekingen? Er is onderzocht dat we elke elf minuten onderbroken worden, hetzij door de telefoon, hetzij een mailtje, hetzij de buurvrouw die gezellig op de koffie komt. Na zo’n onderbreking duurt het gemiddeld vijfentwintig minuten voor je weer compleet in je workflow zit. Herken je dit ook? De oplossing ligt eigenlijk voor de hand: werk in blokken, van bijvoorbeeld dertig minuten, waarin je je volledig concentreert op je werkzaamheden. Op die manier verhoog je je productiviteit. Voor mij betekent dit dat ik ’s ochtends direct aan het werk ga, in plaats van dat ik eerst een rondje internet doe. En het werkt! Gemiddeld ben ik op een dag veel productiever, wat ervoor zorgt dat ik ’s avonds veel tevredener ben over hoe de dag gelopen is.

Dansen op je stoel

Ik geef toe, toen na de lunch de eerste dag duidelijk werd dat er gedanst moest worden, was ik niet blij. Een gebrek aan ritmegevoel en gewoon schaamte zorgden ervoor dat ik niet echt happig was om op mijn stoel te staan en te dansen. De man naast me dacht er net zo over, maar voordat het nummer afgelopen was, stonden wij ook op onze stoelen te ‘swingen’. En de tweede dag verheugde ik me er zelfs op. Tijdens het ochtendprogramma was mijn energie behoorlijk ‘low’ en juist door het dansen, schoot mijn energie omhoog. Ik heb me voorgenomen om ook thuis wat vaker na de lunch even vijf minuten te dansen. Niemand die het ziet en daarna heb ik weer energie voor tien.

Verlaat je comfortzone en grijp die kans

Ik heb een heel weekend buiten mijn comfortzone doorgebracht en hoewel het vermoeiend was, gaf het ook energie en heb ik kansen benut die ik anders nooit gekregen zou hebben. Hoe fijn je comfortzone ook aanvoelt, probeer er af en toe uit te stappen en doe iets wat je normaal nooit zou doen. Ik heb op die manier geleerd dat netwerken wel leuk is en ik verheug me zelfs op de volgende netwerkgelegenheid die in mijn agenda staat.

En toch…

Dus het Business Bootcamp werkt echt? Is je omzet al verdubbeld? Heb je nu een compleet nieuwe mindset?

Hoe leuk, inspirerend en geweldig het ook was, maandagochtend moest ik het toch allemaal weer zelf doen. Twee dagen lang denk je: ‘Ja, ik ga ervoor! Ik gooi het roer om en ik sleep dat geld binnen!’ En dan verval je weer in de routine, ben je bezig met opdrachten en dreigt alles wat je geleerd hebt op de achtergrond te raken. Als je zelf niet actief aan de slag gaat met alle handvatten die je krijgt tijdens het BB, dan gebeurt er ook niets. Je krijgt wel implementatieschema’s mee, maar je moet het zelf doen. Hier is Open Circles op voorbereid en biedt een programma vol trainingen aan dat je na het BB kunt volgen. Tijdens het BB wordt hier ook vaak aan gerefereerd en er zit een aantal verkoopmomenten in het weekend. Tijdens die moment besef je dat je hier niet alleen bent om wat te leren, maar ook om te kopen. Ik sprak iemand die aangaf dat ze geschrokken was van zichzelf en van het effect dat zo’n Amerikaanse aanpak op haar had. Toen er een ‘unieke’ aanbieding werd gedaan, renden veel mensen naar achteren om een inschrijfformulier te halen, waaronder zij. Eenmaal terug op haar stoel, besefte ze dat ze zich helemaal niet zo snel wilde inschrijven. Gelukkig was het formulier nog leeg. Dat bezoedelde het weekend enigszins.

De trainingen die door OC aangeboden worden, klinken erg interessant en ik weet zeker dat het goede trainingen zijn. Helaas heb ik het geld noch de tijd om zo’n training te volgen, maar wie weet wat de toekomst brengt.

Doen?

Zeker! Ik zou het iedere ondernemer aanraden. Het is wel prettig als je al eventjes bezig bent (minimaal toch zo’n zes maanden), omdat je dan ook weet waar je verbeterpunten liggen. Als je net begint, heb je ook nog geen fouten kunnen maken en heb je bepaalde situaties nog niet kunnen ervaren. Er waren ook mensen die erover dachten om een eigen onderneming te starten en zij hebben vast veel nuttige tips gekregen, maar kunnen dit niet direct in de praktijk brengen en dan is de kans aanwezig dat alles weer wegzakt.

Ik heb in ieder geval erg veel geleerd over ondernemen en ook over mijzelf. Nu nog implementeren!

Ben je ook benieuwd naar het Business Bootcamp, klik dan hier!

Het bericht Gastblog: Business Bootcamp vanuit een nuchter perspectief verscheen eerst op Marielle Aarts.